Lees meer
Bekijk
Klik en bekijk onze stadsvisie
Blog
Maastricht is een stad van groei, verandering en keuzes. Van eeuwenoude tradities en een sterke lokale identiteit tot jonge mensen die zoeken naar ruimte, veiligheid en toekomstperspectief. Keuzes over wonen, kansen, duurzaamheid en samenleven - in een steeds internationaler en Europees verbonden context.
In deze serie spreekt Volt Maastricht met kandidaten over hun band met de stad, hun waarden en wat hen drijft om zich in te zetten voor een toekomstgericht en verbonden Maastricht.
Scroll naar beneden.
Scroll & lees meer

Jules Ortjens
.jpg)
Vandaag: Irène Bovy (66)
Oud-bibliothecaris en kandidaat voor Volt Maastricht.
De toekomst vraagt om eerlijkheid, niet om beloftes
Politiek als manier van leven
Voor Irène is politiek nooit iets abstracts geweest. Het zit in hoe je leeft, hoe je omgaat met anderen en wat je belangrijk vindt om door te geven. Voor haar is de toekomst geen ver-van-je-bed-idee, maar iets dat je voelt in je dagelijks leven, in hoe we samenleven en verantwoordelijkheid nemen - voor elkaar én voor wie na ons komt.
Wanneer zij over de toekomst spreekt, doet ze dat in beelden, herinneringen en zorgen die dicht bij haarzelf maar ook verder weg liggen. “De toekomst is voor mij het overkoepelende thema. Daar valt alles onder: duurzaamheid, sociale rechtvaardigheid, hoe we samenleven. En vooral: wie die toekomst mag gaan vormgeven.”
Volgens Irène is het tijd dat jongere generaties het stokje overnemen. Niet omdat ouderen niets meer te zeggen hebben, maar omdat vastgeroeste structuren plaats moeten maken voor nieuwe manieren van denken en oplossingen. “De oude politiek werkt niet meer. Het gaat te vaak niet meer over inhoud. Het gaat over macht, over beeldvorming, over stemmen winnen. Burgers worden gebruikt in plaats van vertegenwoordigd. Volt heeft de potentie om dat systeem te doorbreken.”
Opgegroeid met genoeg aan genoeg
Irène werd geboren in Wolder en groeide op in Maastricht, in een tijd die nauwelijks te vergelijken is met nu. Een tijd zonder internet, zonder overvloed, zonder constante prikkels. Kolen voor de winter. Geen centrale verwarming. Geen televisie in het begin. Maar wel: ruimte, tijd en verbondenheid.
“Mijn generatie kent nog twee manieren van leven. En dat is belangrijk, want we weten dat je met minder ook gelukkig kunt zijn.”
Dat besef vormt de basis van hoe zij naar duurzaamheid kijkt. Voor Irène gaat duurzaamheid niet over eindeloos doorgroeien met een groen label erop, maar over durven erkennen dat minder soms beter is. Dat comfort niet altijd vooruitgang betekent. Ze gebruikt vaak eenvoudige voorbeelden: de pannen van haar moeder die een leven lang meegingen, tegenover de teflonpannen die later kwamen - handig en licht, maar achteraf schadelijk kankerverwekkend gebleken.
“Die vraag was er eerst niet. Het is een gecreëerde behoefte. En nu we weten dat het schadelijk is, moeten we durven stoppen met zo’n industrie.”
Kritisch op schijnduurzaamheid
Ze ergert zich aan greenwashing: bedrijven die zich groen noemen, maar vervuiling en schade afwentelen op anderen, vaak ver weg. “Onze luxe wordt ergens anders betaald.”
Voor haar is duurzaamheid nooit alleen technisch. Het is ook een morele vraag. “Je kunt iets niet duurzaam noemen als anderen de prijs ervoor betalen.”
Maastricht als fundament
Maastricht vormt een belangrijk deel van wie Irène is. De humor, de zelfspot en de cultuur - oftewel de ‘Mestreechter Geis’. Carnaval speelt daarin een grote rol. “Met carnaval mag je zijn wie je wilt zijn. En iedereen doet mee. Dat is acceptatie, verbinding, samen lachen om elkaars gekkigheid. Het is een levenshouding.”
Zelfs toen ze 22 jaar in de Randstad woonde, keerde ze elk jaar terug voor carnaval. Het ultieme gevoel een Mestreechtener in hart en nieren te zijn. “Op de terugweg naar de Randstad dacht ik altijd: de mensen daar hebben geen idee waar ik net vandaan kom”, lacht ze.
Na jaren werken als jeugdbibliothecaris in Zoetermeer en educatief consulent voor de provinciale Bibliotheekcentrale in Zuid-Holland, volgde de definitieve terugkeer naar Limburg. Niet uit nostalgie, maar uit overtuiging. “Toen mijn 1e dochter werd geboren, wist ik dat ik haar dezelfde jeugd gunde die ik heb gehad. Buiten spelen. Ruimte. Onbezorgdheid. Pas naar huis als het etenstijd is.”
Die keuze bracht haar terug naar het Zuiden - en ze bleef.
Volt en een andere politieke cultuur
“Mijn stap naar Volt begon in 2021, toen ik een artikel in De Correspondent las dat precies verwoordde wat ik al langer voelde: dat de politiek anders moet en dat grote problemen alleen samen met andere landen kunnen worden opgelost.”
Wat haar overtuigde, was de samenhang: klimaat als hoogste prioriteit, sociale voorstellen zoals een basisinkomen, en het besef dat veel problemen grensoverschrijdend zijn. “Je kunt grote problemen niet nationaal oplossen. Dan moet je samenwerken, over grenzen heen.”
Minstens zo belangrijk was wat ze ervaarde toen ze lid werd: openheid, ruimte voor inbreng en echte gesprekken. Irène ziet Volt als een nieuwe politieke cultuur: inhoudelijk, niet-populistisch en consistent. “Bij Volt voel ik dat oud en jong elkaar enthousiast en constructief aanvullen. Mijn ervaring wordt serieus genomen, mijn inbreng gewaardeerd.”
Oog voor de wijken
“Politiek mag niet blijven hangen in de binnenstad, voor toeristen of voor mensen die vanzelf hun weg weten te vinden”, gaat ze verder. “Kwaliteit van leven gaat ook over de wijken en over mensen die minder gehoord worden. Kunst en cultuur ziet ze daarbij als verbindend en toegankelijk: buurtinitiatieven, lokale groepen en evenementen dicht bij huis. “Daar ontmoeten mensen elkaar echt.”
Duurzaamheid is ook samenleven
Voor Irène gaat duurzaamheid niet alleen over milieu, maar ook over sociale samenhang: samen moestuinen onderhouden, delen, autoluwe wijken - altijd met oog voor mensen die extra ondersteuning nodig hebben. “Als mensen samen iets doen, ontstaat verbinding.”
Voor wie na ons komt
Aan het einde van het gesprek komt Irène terug op wat haar diep drijft: de wereld die we achterlaten. Voor haar kinderen en voor de generaties daarna. Haar zorgen gaan over klimaat, ongelijkheid en veiligheid. “Ik wil dat mijn kinderen en kleinkinderen opgroeien in een wereld met perspectief. Waar we eerlijk zijn over wat er speelt, en waar we samen verantwoordelijkheid nemen.”
Die zorgen maken haar niet cynisch, maar betrokken. Ze zijn de reden dat ze zich blijft uitspreken en meedoet. “Ik wil niet aan de zijlijn staan. Ik wil bijdragen. Voor Maastricht. Voor de regio. Voor de toekomst.”
Haar verhaal is een persoonlijke uitnodiging: eerlijk kijken, verantwoordelijkheid nemen en blijven meedoen. “Dat is precies wat nieuwe politiek nodig heeft.”